Ik zie ik zie wat jij niet ziet

Ik zie ik zie wat jij niet ziet 👀 en het is…….

Twee mensen die gezellig uit eten zijn...

Allebei op hun telefoon.

Niemand zegt iets.

En toch zegt het alles.

Ken je dat spelletje nog van vroeger?

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet... En het is, of de kleur is

Laatst gingen wij met ons vieren uit eten en aan het tafeltje naast ons zat een stelletje, tenminste... dat denk ik.

Ze zaten tegenover elkaar, allebei met hun telefoon in de hand, heftig geïnteresseerd in hun eigen wereld, niks geen verbinding, lieve lach of aanraking, laat staan oogcontact, ja met insta😂, niks lekker buurten en samen zijn.

En ik betrapte mezelf erop dat ik dacht, hoe wil je nu een toffe relatie bouwen als je met een tof moment op je telefoon zit en niet lekker buurt, en elkaar dus echt ziet. En je verder kan kijken dan die glimlach.

Want je ziet geen reet als je naar een scherm staart en toen dacht ik een paar dagen later het is niet met een etentje maar het is op veel meer plekken vergelijkbaar als de afleiding van de telefoon.

Want hoe vaak kijk jij soms ook vooral naar je eigen "telefoon", niet altijd letterlijk maar als

📧 Je mailbox.

📅 Je agenda.

📈 De cijfers.

🔥 De brandjes die je blust

📋 De planning.

🗣️ De volgende vergadering of overleg

Gewoon dat je zo bezig bent in de waan van de dag, kijken naar wat er allemaal moet, niet meer zien wat er echt is of gebeurt. Alleen maar aan het rennen van mail naar overleg en als de brandweer daartussen in van alles blussen.

Hey en dat is helemaal geen verwijt hé, maar heel menselijk, want je doet ook maar je best om alles draaiende te houden, maar daarmee vergeet je wel het belangrijkste deel van je taak als leider en dat zijn de mensen van je team EN jezelf zeker ook niet te vergeten.

Leiderschap start bij jezelf en dus lekker in je vel zitten

Want als je zo verrekte druk bezig bent de hele dag, kijk, luister en vraag je dan weleens aan jezelf hey hoe voel ik me eigenlijk, kijk je weleens in de spiegel en denk je dan ik zie er moe uit en luister je naar de signalen die je lijf je geeft? Of vraag je jezelf af shit wat zit mijn nek en schouders toch vast en vraag jij jezelf dan af hoe dat komt?

Hey en het is niet dat je niet wilt kijken, maar omdat je aandacht ergens anders is en je in de waan van de dag maar doorgaat, kijk en luister en vraag je niks want je moet door, ik herken dat kei goed. Als ik het druk heb ga ik vaak op de automatische piloot iets doen en verlies ik mezelf in de berg werk die moet gebeuren en heb ik ook veel te weinig oog voor wat er om mij heen gebeurt, herkenbaar?

Op dat soort drukke momenten kan ik niet eens naar mezelf kijken of luisteren laat staan naar een ander, dat gevoel van verbinding is er dan effe niet want ik ben de verbinding eerst met mezelf kwijt. En juist daarom vind ik het vitale stuk bij leiderschap zo verrekte belangrijk, want als jij goed voor jezelf zorgt kan je ook veul beter kijken, luisteren en vragen naar de mensen van je team, dan voel je veel eerder de signalen omdat je brutaal eerlijk gaat kijken naar jezelf EN naar je mensen.

Vitaliteit betekent dat jij ruimte hebt.

Ruimte om te kijken.

Ruimte om te luisteren.

Ruimte om vragen te stellen en nieuwsgierig te zijn.

Want als jij alleen maar aan staat... Zie je minder, hoor je minder en vraag je niks en neem je sneller over.

En precies daar begint voor mij leiderschap.

Met drie simpele woorden.

Kijken.

Luisteren.

Vragen.

 Kijken, luisteren en vragen naar de mensen van je team

Want misschien loopt er ondertussen wel iemand van je team al een tijdje met een moe gezicht, droevig gezicht, hoge schouders, hoofd naar beneden, gapend, vaak grijpend naar zijn nek, steeds vaker privé aan het bellen, minder echt aanwezig of juist vaker geïrriteerd, of is iemand vaker ziek, of heeft vaker commentaar, alle kleine signalen zie je pas echt als je bewust de tijd neemt om echt te kijken.

 En weet je als je het druk hebt, zorg je vaak al wat slechter voor jezelf, net wat langer werken, die mail nog doen, dat nog effe nakijken, effe snel wat eten achter de computer, je wilt meer in minder tijd doen en voordat je het weet sta je de hele dag AAN, ook als je thuis bent en ga je te veel controleren en overal bovenop zitten omdat je moe bent en bang bent dat het anders fout loopt, maar ontspannen en rust uuuuuhhhh je hoort de krekels.

Van vakantie naar vakantie leven

Wat er vaak gebeurt is dat je dan jezelf naar achteren schuift, als dit klaar is dan, nog een week en dan, nog dit project en dan neem ik weer effe de tijd en ga ik weer afspreken, sporten, dan kan ik vast weer beter slapen en welk excuus jij jezelf verkoopt (ik ook hé als ik niet blijf waken over mijn eigen vitaliteit, dan ga ik door tot mijn lijf ugh zegt) en das een brug te ver.

Vakantie is leuk, maar het gaat om de andere 50 weken wat je dan doet

Daarom heb ik kijken, luisteren en vragen ontwikkelt, ik houd niet van moeilijk als je me een beetje kent, want alles moet makkelijk te doen zijn en dus in te pluggen in je huidige leven juist om het makkelijker en leuker te maken om goed voor jezelf te zorgen, het is hetzelfde als dat als de druk in een vliegtuigcabine weg valt je eerst dat kapje op je eigen gezicht zet en dan pas van je kinderen🫣, leidinggeven is niet anders hé.

We zien iemand wel, maar kijken we ook écht?

We horen iemand zeggen: Het gaat wel, maar luisteren we ook naar wat er achter die woorden zit?

Iemand stelt een vraag en voor je het weet geven we alweer antwoord, niet omdat we alles echt willen oplossen, maar omdat we het gewend zijn, het gaat automatisch omdat we betrokken zijn en we willen helpen en heel vaak denken dat dát onze taak is.

En juist daar begint vaak de onrust, niet alleen bij jezelf maar ook in je team, omdat we toch voelen k dit moet ik niet doen maar omdat het zo ingebakken zit gebeurt het wel.

We zijn verleerd om eerst te kijken, luisteren en vragen want ons brein houdt van snelheid, van oplossen, van afvinken, van doorgaan, want dat geeft zo´n lekker gevoel

Maar mensen groeien niet doordat jij sneller antwoord geeft, mensen groeien doordat jij ruimte geeft.

En die ruimte begint verrassend genoeg met iets heel simpels, niet praten, maar kijken.

👀 Kijk met aandacht, niet alleen naar de planning of de resultaten, maar naar de mens, wie is stiller dan anders? Wie lacht minder? Wie is vaker geïrriteerd?

Gedrag vertelt meer dan woorden, als je gaat kijken zonder direct te oordelen, ga je dingen zien die je eerder volledig miste.

👂 Luister zonder oordeel, luisteren is iets anders dan wachten tot jij weer mag praten, of alvast bedenken wat jij gaat zeggen, echt luisteren betekent dat je nieuwsgierig bent en dat je bereid bent om verrast te worden. Soms heeft iemand helemaal geen oplossing nodig, maar alleen iemand die even écht luistert.

En als je goed luistert kan je nog betere vragen stellen

❓ Vraag met verwondering en nieuwsgierigheid.

Veel leidinggevenden (lees 80% van de mensheid) zijn vaak gewend antwoorden te geven, terwijl de mooiste gesprekken en antwoorden beginnen met een goede vraag.

Op het moment dat jij minder antwoorden geeft, krijgen de mensen van je team de kans om zelf na te denken en precies daar ontstaat eigenaarschap. En je leert je mensen veul sneller echt goed kennen als je gewoon vragen stelt.

Doordat jij je mensen beter leert kennen, leer je ook beter het vertrouwen te geven en je mensen voelen dat, kan je nog herinneren dat je ouders jou met iets het vertrouwen gaven? Hoe voorzichtig ging je daarmee om want dat vertrouwen wilde je niet kapot maken, de mensen van je team voelen datzelfde. Het geeft vrijheid en plezier want je kan zelf zoeken hoe je iets gaat doen, daardoor gaat het vertrouwen omhoog en dus groei en ontwikkeling.

Niet omdat jij harder werkt, maar omdat jij anders gaat leiden.

Want dat gesprek is niet alleen voor de ander, maar ook voor jou.

Ik heb er ook een podcast over opgenomen die kan je hier beluisteren

Fijne dag, houdoe,

Groetjes,

Linda Lahaije