dat oude verhaal over leiderschap

Waarom de sterke leider een oud verhaal is en veel vrouwelijke leiders nog steeds te veel dragen

Er is een verhaal over leiderschap dat we effe van tafel moeten vegen, want het is zo’n stokoud verhaal wat rond blijft hangen wat dus niet klopt. Het verhaal vertelt dat een goede leider degene is die alles weet, oplost, draagt, regelt, altijd voor iedereen er moet zijn, altijd sterk moet zijn en nooit mag laten zien wat dingen met haar doen, een baas moet zijn en niet gewoon zichzelf……

En weet je heel lang heb ik dat verhaal zelf gelooft, want ik dacht echt dat ik altijd rete streng moest zijn, altijd alles moest regelen en voor alles moest zorgen, geen emotie moest tonen want hey ik was toch de baas, niet te veel moest lachen want dan denken ze dat ik niet serieus ben, oh en echt alles moest weten en dat alles lief, leuk en aardig moest zijn en ik dus op mijn tenen moest lopen om iedereen maar tevreden te houden🫣……

Helaas weet ik uit eigen ervaring wat er gebeurt wanneer je als leidinggevende te lang doorgaat, te veel draagt en jezelf onderweg kwijtraakt. Jaren geleden zat ik zelf in een periode waarin alles tegelijk kwam. Een scheiding die niet bepaald gezellig verliep, twee jonge kinderen, slecht slapen, veel stress en altijd het gevoel dat ik alles draaiende moest houden en nooit dat moment van rust voelde en plezier mmmmmm.

En eerlijk?

Ik was toen niet de leidinggevende die ik wilde zijn.

Ik was kortaf, zat overal bovenop, loste alles zelf op en gaf anderen weinig ruimte. Niet omdat ik een slechte leidinggevende was, maar omdat ik zelf niet lekker in mijn vel zat. Tot ik uitviel en dat was confronterend. Want mijn leidinggevende gunde geen enkele ruimte om bv een keer mijn dochter naar school te brengen en keek niet in welke situatie ik zat en dat maakte het lontje steeds korter.

Want toen kwam het besef: Ik zou mezelf op dit moment eigenlijk ook niet als leidinggevende willen hebben.

Dat inzicht veranderde alles, want ik voelde dat leiderschap niet begint bij je team, maar bij jezelf, want als jij continu over je grenzen gaat, neem je dat automatisch mee in je leiderschap.

Mijn eerste leidinggevende was een non, deze vrouw liet mij zien hoe krachtig aandacht, vertrouwen en oprechte interesse kon zijn.

Mijn laatste leidinggevende was het tegenovergestelde en juist die twee uitersten leerde mij wat voor leider ik wél en niet wilde zijn.

Dat werd uiteindelijk de basis voor mijn visie op vitaal dienend leiderschap.

Vitaal, omdat jij de basis bent, hoe jij je voelt, hoeveel energie je hebt en hoe goed jij voor jezelf zorgt, heeft invloed op alles wat je doet als leider.

Dienend, omdat leidinggeven niet betekent dat jij meer moet doen voor je team. Het betekent dat jij je team helpt meer zelf te doen. Niet doordat jij harder gaat werken, maar doordat jij anders gaat leiden.

Met meer dan 20 jaar ervaring als vitaliteitscoach, trainer en begeleider van mensen zag ik steeds hetzelfde patroon terug:

Mensen vallen zelden uit door hun werk alleen, ze vallen uit doordat ze zichzelf onderweg verliezen en leidinggevenden spelen daarin een grotere rol dan ze vaak beseffen.

Daarom ontwikkelde ik mijn eigen aanpak waarin vitaliteit, leiderschap en persoonlijke ontwikkeling samenkomen, niet als losse onderdelen maar als één geheel.

Want wanneer jij lekker in je vel zit, verandert ook de manier waarop je leidinggeeft en dat heeft een positief effect op jezelf, je team én de resultaten die jullie samen behalen.

Ik geloof niet in perfecte leiders, ik geloof in lerende leiders.  Leiders die bereid zijn eerlijk naar zichzelf te kijken, nieuwe keuzes te maken en te groeien.

Precies daarom heet mijn bedrijf de lerende leider en start alles met jezelf je eigen vitaliteit en met kijken, luisteren en vragen naar de mensen van je team maar ook naar jezelf.

Voor nu nog een heerlijke dag, houdoe

Linda Lahaije